Paweł Leopold Sieradziński – Moja Nadma

Na zielonej łące Ktoś ślad swój zostawił

Ślad harmonii życia, co brązem się mieni

Popatrz – polanka tak licha zarosła już cierniem

Cierniem, co swym kolcem transcendencję zgłębia

Krwista snu otoczka, zamyka ją w chwale

Życie, co tu toczy – jak motyla oczy

Usłysz kto tak cicho, tka nicią ornament

Siedem blasków róży – zapach jej, niewinność

Obfitość tak wielka na tak małym pólku

Wąska rzeka na pól dzieli ją rozkosznie

Tą polanę lichą, we wsi pod Kobyłką

Mazowiecka Nadma woła mnie, gdy zbłądzę

Ktoś na rzeczce stworzył betonową tamkę

Niby nieświadomie, lecz przypadku nie ma

Na jej samym skrawku krzyżuje swe nogi

Zamykam swe oczy i wiem, że nie spadnę

Gdy patrzę na taflę cichego strumienia

Widzę oczka wodne, na dnie jasny piasek

Każda chwila – płynna, zmienia tor wydarzeń

To co podświadome szybko się oczyszcza

Wdzięczność serca sama rozpala się we mnie

Samo Serce śpiewa, chwila ta jest świętą

Choć to niezgłębione – wszystko to pojmuję

Lecz nie moc rozumu decyduje o tym….

Bo go teraz nie ma…

Jestem tu samotny, nikt tu nie zagląda

Tylko świerszczy brzmienie…

I ptak, co przeleciał

Rozdzielenia nie ma! Bóg okazał litość

Nad grzesznikiem wielkim….

Bóg jest dobrym Ojcem, a my jego Dziećmi

Facebook Comments